Wide dynamic range

Wide dynamic range

WDR – Dynamic Contrast

Szeroki zakres tonalny (Wide Dynamic Range — WDR) to technologia, która zwiększa zakres tonalny kamery, umożliwiając odwzorowanie większej rozpiętości między ciemnymi i jasnymi obszarami obrazu.

Istnieje kilka metod zwiększenia zakresu tonalnego, a w celu uzyskania najlepszego efektu stosuje się kombinacje wielu rozwiązań.

Ilustracja 3: Pełen zakres dynamiczny sceny.

Ilustracja 4: Zakres dynamiczny (ukazany na czerwono) uchwycony przez kamerę bez funkcji WDR. Obszar po lewej jest niedoświetlony, a obszar po prawej jest prześwietlony.

Ilustracja 5: Większy zakres dynamiczny (ukazany na czerwono) uchwycony przez kamerę z funkcją WDR.

Najprostszą metodą przeciwdziałania WDR jest coś, co Axis nazywa Kontrastem dynamicznym: funkcja wbudowana w większości naszych kamer. W przypadku tej metody czujnik kamery wychwytuje obraz z większą głębią bitową (właściwością wewnętrzną, która przekłada się na zakres dynamiczny) niż głębia, którą kamera może faktycznie zapewnić.

Następnie kamera wykonuje zaawansowane mapowanie tonowe, podczas którego niektóre poziomy jasności obniża się w celu zwiększenia głębi bitowej do formatu, który będzie widoczny na ekranie komputera. Pod uwagę brane są najciemniejsze i najjaśniejsze części, dzięki czemu na obu końcach skali widocznych będzie więcej szczegółów.

Ilustracja 6: Najwyższy pasek oznacza obraz z wysoką głębią bitową zapisany w czujniku. Środkowy pasek pokazuje, że określone części obrazu zostały odrzucone. Najniższy pasek pokazuje wynik po mapowaniu tonowym.

Występują dwa rodzaje mapowania tonów.W globalnym mapowaniu tonów wszystkie piksele są traktowane tak samo, co oznacza, że we wszystkich obszarach obrazu są usuwane takie same poziomy.W lokalnym mapowaniu tonów są podejmowane indywidualne decyzje dotyczące usuwania poziomów z różnych regionów obrazu.Lokalne mapowanie tonów wymaga znacznie większej mocy obliczeniowej, lecz zapewnia lepsze wyniki.

WDR — Dynamic Capture